ชีวิต(ชิป)หาย

ชื่อแอบบ่งบอก ช่วงชีวิต
จริงๆมันคือชื่อหนังสือของคุณ ครีเอทีฟ หัวตีบ
ที่ติดตามอ่านมาหลายต่อหลายปี
มักชอบเผาวงการโฆษณา แต่เราชอบอ่าน
ทำให้อยากทำงาน โคดสะนา อย่างมากมาย…
แต่สุดท้ายกลับมาจบที่โรงแรม

เรื่องจริงซะด้วย ว่าอะไรที่อยากได้
มันมักจะไม่ได้มาง่ายๆ … ประมาณว่าลองเจอแบบนี้ก่อน
ของจริง จะมาที่หลัง ของดีจะช้า แต่ชัวร์เสมอ!!!
แต่เป็นคนใจร้อน จะเอาอะไรต้องเอาให้ได้
นิสัยแย่ไม่เคยเปลี่ยน นี่ขนาดไม่ใช่ลูกคนเดียว ยังขนาดนี้เลย

คงดีอย่างที่ตอนเด็กๆ ไม่เคยลงไปนั่งดิ้นๆตามห้าง
เอาของเล่นไรงี้ … เพราะเล่นแต่กับเด็กผู้ชาย
ตุ๊กตาไม่ค่อยมี เล่นแต่รถถัง…

โตมาก้ยังไม่เปลี่ยน .. เล่นแต่กับผู้ชายเช่นกัน 555
ที่บ้านอยากให้เป็นกุลสตรี จับส่งเข้า รร.หญิงล้วน
นึกว่าจะเรียบร้อย แต่เปล่าเลย -*-

พอเข้ามหาลัยนี่ยิ่งหนัก …เพื่อนชายล้วนๆ
เตะบอลอัด ไม่มีใครกล้ายั้ง ทั้งที่เป็นผู้หญิงคนเดียวในวง
แต่งหน้าไม่เป็น … เพราะไม่เคยซื้อเครื่องสำอาง
โชคยังดีที่เป็นคนเกลียดบุหรี่ ไม่งั้นคงไม่พ้น

เพื่อนมาบ้าน คนที่บ้านเริ่มชิน แรกๆแม่บอก
ให้เอาเพื่อนผู้หญิงมาบ้าง คือแรกๆแม่รับไม่ได้
เลยต้องโทรไปหลอกเพื่อนผู้หญิงบ้านใกล้ให้มาแจม สักคน 2 คน
หลังๆมันเริ่มรู้ไต๋ มันเลยไม่มา…

ตอนนี้แม่ชิน และไม่ถาม บอกแค่ว่า
“เมาก้นอนนี่นะลูก ขับรถกลับมันอันตราย”

ทุกวันนี้ก้ยังเป็นอย่างงั้นอยู่
ฉันยังหารุ่นพี่ รุ่นน้องที่คณะที่สนิทเป็นผู้หญิงยังไม่ได้เลยสักคน
จริงๆมันเป็นชีวิตที่ค่อนข้างไม่เรื่องมากนะ
ฉันว่าสบายใจ…มากมาย
แต่ยังไงเพื่อนสนิทที่สุด ก้ยังคงเป็นผู้หญิงแหละเนอะ
คุยได้เรื่อยๆ ทุกเรื่องราว…

…
วันนี้โดนน้องเอกกล่อมแต่เช้า
มันหลอกหลอนซะจน ต้องรู้สึกผิดถ้าไม่ออกไปกับมัน
เอกเป็นน้องที่อายุมากกว่า แต่ด้วยศักดิ์ที่คณะนิเทศเคารพกัน
คือมาก่อนเป็นพี่ มาหลังเป็นน้อง มาพร้อมเป็นเพื่อน
เอกเลยต้องเป็นน้อง ที่ต้องยกมือไหว้ให้ฉันอายุสั้นตลอด
เพราะมันอายุมากกว่า -*-

ทุกครั้งที่เอกต้องการความช่วยเหลือ น้อยครั้งมากที่มันจะไม่ได้
ด้วยคารมที่เสียดสีรุ่นพี่ใจอ่อนอย่างฉัน
ต่อให้ด่ามัน มันก้ยอม … จะมึงจะกู แค่ขอให้มารยาที่มันใช้สำเร็จ
มันก้ทำ … อย่างเช่นวันนี้

เอาโน่นนี่มาอ้าง ละโทจิก … ด่าว่าไม่รักน้องมั่ง
เห็นน้องไม่สำคัญมั่งล่ะ … ยกมาทุกอย่าง จนคล้อยตามมัน
ออกไปมหาลัย จัดการเรื่องเว็บ อัพโหลดเรียบร้อย แต่ยังไม่สมบูรณ์
ด้วยการหลอกหล่อของมัน เสียตังค์ไป ร้อยนึง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น

มันลากไปที่ K9 จะไปดู Snow น้องหมาที่เอาไปฝึก
นั่งรอตั้งแต่ 4 โมงครึ่ง … มองหน้ากันจะท้องมิท้องแหล่
ฟัง ipod ก้แล้ว 5 โมงว่าพี่เค้ายังไม่โผล่
น้องเอกมันหิว อยากกินข้าว…เราก้เออ ตามใจน้อง
ละลุกพาริต้าไปฉี่ กลับมาอีกที ไหงข้าวกลายเป็น heineken ไปได้ – -”

ซัดกันไป …

ครูฝึกมา 6 โมง มืดแล้วค่ะพี่ …
คิดถึงบ้านจับใจ แต่ครูฝึกจะอวด snow ว่าฝึกไปถึงไหน
snow คงตื่นเต้น เลยไม่ทำตามคำสั่งเลยสักอย่าง

สะกิดบอกเอกว่า … กู กลับ ละ นะ ไม่ไหวแล้ว
มึนมาก มันเลยยอมกลับ ระหว่างทางเอกปวดฉี่ เราหวังดี
เลยบอกน้องว่า ฉี่ดิ ข้างเสาไฟ หญ้าเยอะ ฉี่ได้
แล้วมันทำจริง…เสื่อมมาก

ละเสื่อมยิ่งกว่านั้น … ตอนกินเบียร์
ริต้าปีนขึ้นมาบนโต๊ะ คงหิวน้ำไรงี้
เลยเอาเบียร์ใส่แก้วเด็ก ละให้ริต้ากิน
เอกบอก หมากับเจ้าของ เหมือนกันไม่มีผิด…
เหมือนกันมากๆ ละริต้ากินจริง เลียจนหมดแก้วเลย -*-
ตอนนี้หลับเป็นตาย เดินชนประตูห้องน้ำ ทั้งๆที่ปิดอยู่
ทำไมเหมือนกันได้ขนาดนี้ >_<
…

ตอนกลับบ้าน หลอกมันมาส่ง แบบเนียนมาก
เอกงงๆกับการมาครั้งนี้ อีก 500 เมตรถึงบ้าน มันพึ่งรู้เรื่อง
ขอบคุณน้องรัก ตอนนี้เราหายกัน…
วันนี้ได้ลองเล่น Cannon ไม่คุ้นเคยจริงๆ
สงสัยเราคงถูกกับ Nikon อย่างเดียว…
รอถอยตัวใหม่ เอาไปซิ่งภูเก็ตด้วย >_<
ละพึ่งฉลาด ว่า Labtop ตัวเอง ใส่ compactflash ไม่ได้
โง่วววววมากค่ะ – -”

พรุ่งนี้จะตื่นเช้าที่สุดในรอบ 2 ปี
อยากใส่บาตร แต่คงไม่ทัน … เพื่อนเก๋คงด่าเอา
แถมยังไม่ได้เอามะม่วงลงมาจากต้นไปให้พี่พลอยพรุ่งนี้
ป่านี้ มะม่วงคงนอนหมดแล้ว …
ฤดูหน้านะคะพี่

คุณแอนนี่เลื่อนไปภูเก็ตอีกรอบ
สรุปว่าศุกร์นี้ยังใช้ชีวิตร่อนในกรุงเทพฯได้อยู่
แต่กลับทำแผนวันเสาร์พังยับเยิน
กะว่าถ่ายรูปช่วงเช้าเสร็จ จะไปเดินสวนฯต่อ
อดไป… ซะงั้น
แต่เพื่อเงิน ทำไปๆ …