อยู่ที่เธอนั้นจะกล้าเปิด
เปิดตา และเปิดหู และเปิดใจ
มองโลกด้วยมุมมองด้านใหม่
ไม่ว่าจะร้ายหรือจะดี…

เอาไงดี ให้มันไม่ยุ่งยาก แต่สมบูรณ์แบบ
ฉันกำลังพยายามอย่างที่สุด เพื่อที่จะเปลี่ยนความคิดตัวเอง
มันยากเย็นอย่างนี้นี่เอง…แต่ทำไมเคยทำได้???

ฉันพยายามมองไปรอบๆ
คนรอบข้างเริ่มเป็นบทเรียนที่สอนอะไรต่อมิอะไร
คนแล้วคนเล่า ที่ฉันพยายามคิดว่า
เค้าคือคู่กัน…

มันดูกันที่ตรงไหนนะ?
ฉันยังมองอะไรไม่ออกเลย…

ฉันแย่ตรงที่พยายามจะยอมรับความจริง
แต่กลับมองมันตรงกันข้ามเสมอเมื่อความจริงปรากฏ
ฉันเคยรอคนที่ใช่ แบบว่าเราอาจจะเดินชนกัน
หรือซื้อน้ำเต้าหู้ร้านเดียวกัน
กด ATM ที่ตู้เดียวกันมาแล้ว

ภาพในความฝัน คนๆนั้นคือ
คนที่ฟังเพลงเดียวกับฉัน
คนที่ร้องเพลงทุกเพลงที่ฉันร้องได้
คนที่ดูทีวีช่องเดียวกันได้ทั้งวันทั้งคืน
คนที่ชอบดูหนังแนว Romantic Comedy
คนที่ชอบถ่ายรูปในทุกๆที่ที่เราไป
คนที่ชอบเขียน Postcard
คนที่ชอบอ่านหนังสือ
และอีกมากมาย….ที่ยังอยู่ในตัวฉัน

ฉันจะไปหาแบบนี้ได้ที่ไหน
ในเมื่อความจริงตรงหน้ากำลังบอกอยู่ว่า
คนแบบนี้ คงมีไม่กี่คนบนโลกนี้
ถ้ามีจริง เค้าคงไม่อยู่รอฉันมาจนป่านนี้

เด็กๆพอได้เห็น ผู้ชายแต่งตัวดูดีเป็นหนุ่ม Office
น้ำลายยืดเป็นสาย ประมาณว่าดูดีมีชาติตระกูล แต่ไม่เหมาะได้แค่มอง
โตมาหน่อย … ต้องเป็นแบบ คุณนภ
อาจจะไม่ทั้งหมด ได้สักเสี้ยวนึงก้ยังดี
ขอตัวใหญ่ไว้ก่อน อบอุ่นๆ >_<

ต่อมา…ยังคงสเป็กเดิมคือตัวใหญ่ๆ อบอุ่นๆ
แต่ขอมาแบบเซอร์ๆ สบายๆ…
แต่ทุกคนที่ผ่านมา มาแบบ เซอร์ๆ เซอร์ไปไหน
ประมาณว่าจะเซอร์ เอาโล่ห์ไรงี้
จนวันนึงฉันก้รู้ว่าเค้าไม่ใช่…

พลาดไปแนวนึงคือ แนวทหาร
มันนานมากๆได้ผูกพันกับทหาร คงเพราะพ่อ
แต่รู้ถึงแก่นแท้ของสายทหารดี ว่าเป็นยังไง
เลยต้องออกห่างมา…

ฉันไม่รู้ว่าเราจะเข้ากันได้ยังไง
ถ้าชอบอะไรไม่เหมือนกัน
ทั้งๆที่รู้ว่าต้องเปลี่ยนเพื่อกันและกัน
แต่นั่นมันก้ยังต้องพึ่ง”ความรัก”

ถ้าไม่รัก แล้วใครจะทำได้???

…
…

หลายครั้งที่ฉันคิดลองหยุดรอ นั่งนิ่งๆดูว่า
จะมีอะไรวิ่งเข้ามามั้ย ถ้าฉันอยู่นิ่ง
แต่พอโดนชนเข้าจังๆ … ฉันกลับทำอะไรไม่ถูก
ไม่รู้เพราะอะไร แต่รู้ตัวเองแล้วว่า ฉันเปลี่ยนไปมากจริงๆ

ฉันพยายามจะบอกให้ใครสักคนรับรู้ว่า
ฉันไม่ได้เอาอดีตมาตัดสินเค้า
แต่…ฉันจะยอมรับความจริงตรงนี้ว่า ฉันกลัว

กลัวทุกสิ่งอย่างที่กำลังจะเกิด
ทั้งๆที่มันยังไม่เป็นไป แต่ฉันแค่มองออกว่า
ถ้ามีใครคนนึงต้องเจ็บ มันจะทรมานแค่ไหน

แต่ก้อีก ที่มันต้องเป็นของคู่กัน
แต่เราเลือกที่จะไม่เจ็บได้นี่…
เราเลือกได้ว่าจะทำยังไงให้ไม่เจ็บ หรือเจ็บน้อยที่สุด

ถ้าเราต้องการของที่ดีที่สุด
มันต้องใช้เวลาในการค้นหาสิ่งที่ดีที่สุดจากของสิ่งนั้น
เพื่อให้แน่ว่า นี่แหละคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต

ในที่สุด ความรักก้เล่นกลกับฉัน
ด้วยการกลับมาพร้อมกับหน้าหนาวในปีนี้
เหมือนๆกับทุกๆหน้าหนาวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ต่างกันอย่างเดียว คือฉันนิ่ง…

หรือว่า…หนาวนี้จะต่างจากที่ผ่านมา
ฉันตัดสินใจว่าจะลองใช้หน้าหนาวปีนี้
ให้แตกต่างไปจากที่เคย
คือไม่วิ่งตาม แต่จะลองเดินไปด้วยกันดู
มันอาจจะไม่เหนื่อยอย่างที่เป็นมา

…
…

แค่เพียงฉันเปิดใจ … รู้แล้วว่าต้องทำ
ฉันแค่อยากใช้เวลาให้มากที่สุด
รู้ว่าบางทีมันอาจจะสายไป
แต่ฉันว่า มันคงดีที่เราจะได้มองซึ่งกันและกัน

ถ้าใครสักคนเหนื่อย ก้ควรหยุดพัก
ฉันรู้ว่าการรอคอยใครสักคน มันเป็นยังไง
ฉันรู้ดี…
แต่การกระทำ จะบอกเราได้มากกว่าคำพูด
ในความคิดฉัน ฉันทำมากกว่าพูด
มันรู้สึกได้ง่ายกว่าจริงๆ

ทำให้ฉันเห็น แล้วฉันก้จะทำให้เห็นเอง โดยไม่ต้องบอก : )