Tangiie’s Weblog

Merry Merry X’mas…
ปีนี้ไม่มีซานต้าหรืออะไรทั้งสิ้น นอกจากทำงานเข้ากะบ่ายแล้วออกดึกๆ
แต่ความสุขล้นพ้นจริงๆ
 
หายไปนานตั้งแต่ก่อนวันเกิด
ปีนี้ไม่ได้ของขวัญอะไรมากมาย
มีแต่คำอวยพรจากคนรอบข้าง พ่อ แม่ เพื่อน พี่ น้อง
และงานเลี้ยง Staff Party ที่บวกวันเกิดเข้าไปด้วย
เมาเละ…ทุกคนลงความเห็นว่า ปีนี้ฉันได้ของขวัญวันเกิดชิ้นใหญ่มาก
คือรถ ช๊อปเปอร์ -*- ไว้ค่อยว่ากันว่ามันมาได้ไง
 
จัดไป เที่ยวกระจาย พยายามบอกใครๆว่าไม่ชอบเที่ยวผับ
อาทิตย์ละ 3 วัน เลิกงาน 5 ทุ่มครึ่ง เที่ยวเที่ยงคืนถึงเช้า…
ล่าสุดเมื่อ 2 วันก่อน ทำลายสถิติการเที่ยวในชีวิต
จากหาดที่เราอยู่ เข้าไปป่าตอง เที่ยว 3 ร้าน
ตั้งแต่เที่ยงคืน ถึง 6 โมงครึ่งตอนเช้า
กลับถึงหอพร้อมกับพนักงานกะเช้ารอบแรก 555
ตอนนี้โดนคนภูเก็ตประนามไปเรียบร้อย
เอาง่ายๆว่า ไม่ว่าจะกระดิกตัวทำอะไร เช้ามาเป็นต้องเป็นข่าว
 
เป็นข่าวกับเค้าไปทั่ว เหมือนเป็นสาว Hot ไรงี้
แต่จริงๆไปใช่ เสื่อมจนเค้ารับไม่ได้
เป็นข่าวตั้งแต่พี่ยาม Porter Driver ยัน Chef T_T
อื้อฉาวที่สุดคงเป็น Chef…ที่ค่อนข้างมีมูลความจริง 555
และนี่คือที่มาของ ช็อปเปอร์ นั่นเอง
 
เล่นกันจนได้เรื่อง
แซวกันจากข่าวลือ กลายเป็นข่าวจริง
จัดไป …
กรุงเทพฯเป็นไงกันบ้างก้ไม่รู้ คิดถึงแต่ยังไม่อยากกลับ
ติดใจที่นี่ซะแล้ว ทุกคนบอกว่าภูเก็ตใครมาแล้วไม่อยากกลับ
หรือกลับไปแล้วต้องมาอีก… [...]

สาวภูเก็ต…
สนุกสนานกันไป เริ่มทำงานไปอาทิตย์นึงแล้ว
เที่ยวไปหนึ่งวันถ้วน…เหนื่อย ขำๆ
ฉันยังไม่รู้ว่ากำลังมีความสุขกับชีวิตตรงนี้รึเปล่า
แต่คิดว่าจะลองดู คงจะใกล้ 25 ก้เลยมีอะไรแปลกๆ
…
การที่มีใครสักคนในชีวิต
ในอาจจะดีกว่า การอยู่คนเดียว
แน่ล่ะ…
ทำให้รู้ว่ายังมีคนข้างๆคอยให้กำลังใจ
ใครบ้างจะไม่รู้สึกดี ฉันก้คงเป็นหนึ่งในนั้น
…
ขอบคุณนะคะที่เดินเข้ามา
เราไม่รู้ว่าว่าต่อไปจะเป็นยังไง
แต่จะลองใช้คำๆนี้ให้นานที่สุด
อยู่ที่คน 2 คน
ใครๆมักบอกเสมอว่า ไม่ชอบอะไรจะได้อย่างนั้น
มันคงจริงอย่างว่า ที่จะตรงกันข้ามเสมอ
แต่ถ้าเติมเต็มกันได้ … มันคงดีไม่น้อย
ฉันก้งี่เง้าในแบบของฉัน
ขอบคุณนะคะ ที่ยอมทนกับมันได้
ฉันสัญญาแล้ว ว่าจะพยายามให้มากที่สุด
ขอบคุณจริงๆ…
 

สวัสดีตอนเช้า…
และแล้วก้ December
มาย Dec ที่รัก… ฉันรักเดือนนี้เป็นที่สุด
…
ฉันว่า อะไรๆคงเป็นแบบนี้ทุกปีแน่ๆ
ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนไปเลย
วันนี้เป็นวันแรกที่รู้สึกถึงการลาจาก
ฉันเหมือนจะร้องไห้ แต่ต้องแบบเก็บๆไว้
เพราะบอกตัวเองมาตลอดว่าต้องเข้มแข็งให้มากที่สุด
ผึ้งมารับริต้าไปเมื่อกี้…
ตอนแรกฉันคิดว่าคงไม่เป็นไร
แต่พอเดินไปส่งที่รถ แล้วเห็นริต้ามองหน้า
จูบริต้าก่อนส่งให้ผึ้ง แม่บุญธรรมที่จะช่วยดูแลให้ช่วงนี้
มันโหว่งๆบอกไม่ถูก จะร้องไห้ก้อายเค้า
แต่น้ำตามันอยากจะออกมาเหลือเกิน
เดินคอตกกลับเข้าบ้าน
ช่วงนี้มันมีอะไรเปลี่ยนแปลงกระทันหันหลายอย่างในเวลาเดียวกัน
ฉันเลยตั้งรับไม่ค่อยทัน จะอ่อนแอก้ไม่ได้…
คืนก่อนไปเดินอยู่ถ.ราชดำเนิน ถ่ายรูป
และก้แวะเข้าไปที่โรงเรียน
กินมะตะบะเจ้าประจำ
….
เขียนต่อไม่ได้แล้ว…
…
…
…
พรุ่งนี้จะไปแล้ว…
ฉันไม่รู้ว่าชีวิตที่นั่นจะเป็นยังไง
แต่ขอให้อุปสรรคทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี
ฉันสัญญาจะไม่อ่อนแอ (ถ้าไม่จำเป็น)
แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ
ขอให้วันนี้เป็นอีกวันสุดท้ายของความอ่อนแอ
อย่าให้น้ำตามันไหลมาอีกนะ : )
…
ไม่เห็นต้องมีใคร ฉันก้อยู่ได้นี่
ทำงานไปสิคะ … ยิ้มเข้าไว้ ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ
อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจ
อย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย
น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย
หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก้คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ
 
งั้นตอนนี้ ขอร้องไห้ให้สุดๆไปเลยได้มั้ย…