เกาเหลาภูเก็ตชามที่ 1

พาน้อง Yaris ออกต่างจังหวัดครั้งแรก กรุงเทพฯ – ภูเก็ต
หนุกหนานจริงๆ เป็นการขับรถ และนั่งรถที่ไกลที่สุดก็ว่าได้
ไกลมาก … แต่สนุกดีนะ คนละอารมณ์กับนั่งเครื่องเลย
เสียอย่างเดียวคือเมื่อย…
พี่แอ็คขับออกจากกรุงเทพฯ 9 โมงออกจากบ้าน
แวะทานข้าวที่เพชรบุรี แวะเที่ยวพระราชวังบ้านปืน ถิ่นเก่าข้าพเจ้าเอง
ขับผ่านมาถึงชุมพร เข้าสุราษฎร์ ถึงสุราษฎร์ตอน 6 โมงเย็น
ข้าพเจ้าขับต่อจนถึงภูเก็ต ประมาณ 4 ทุ่มได้ รวมแล้วใช้เวลาไปร่วม 10 ชม.

ปล. ในที่สุดเราก็ซื้อแผนที่ประเทศไทย แต่ไม่ได้ใช้ เพราะมีป้ายบอก และถามเค้าเอาตลอดทาง
(ซื้อทำไม??????)

และนี่ คือโฉมหน้าน้อง Yaris ที่ว่า T_T
ข้าพเจ้ารอดมาอย่างหวุดหวิด เนื่องจาก มิได้เป็นคนขับและคนนั่ง
พึ่งพาน้อง Yaris ไปเที่ยวทิ้งท้ายที่พงันมา…
กลับมาได้วันเดียวเท่านั้น…
คุณ Diach พาขึ้นเสาไฟฟ้าที่ Kata View Point ที่ถนน กะตะ กะรน หาดกะตะ
เรากำลังนอนหลับอย่างสบาย ฝนตกปรอยๆตอน ตี 5 ครึ่ง
Diach โทรมา 5 รอบไม่รับ ง่วงมาก คิดว่าคงไม่มีไร…คงแค่จะเอากุญแจมาคืน

อีก 5 นาทีต่อมา โทรสับดัง
พี่แอ็ค : “อ้วน เดียร์โทรมา … บอกว่ารถชนที่กะตะ”
เรา : เด้งขึ้นจากที่นอน … ตาสว่าง … “ห๊า!!!”

ฝนตก หนาว เปียก กรูเซ็ง … ตะหงิดๆอยู่แล้ว กะว่าจะไม่ให้ยืม
คุ้มมั้ยเนี่ย 800 กับ 2 แสน ประกันชั้น 1 ช่วยได้ แต่สภาพรถเยี่ยงนี้
เมิงซื้อคันใหม่ให้กรูดีกว่า … ด่าไม่ออก มันทำหน้าตาหน้าสงสารมาก
ขับไปคนเดียว หลับใน ชนโครม … Air Bag ระเบิด 2 ลูก
ยังไม่หน้ามาบอกว่า “ยูๆๆ รถเป็นแบบนี้ ยูยังซ้อมได้อีกหรอ?”
น้อยไปสิ … เมิงเอากรูเกือบตาย เห็นสภาพรถตอนเค้าลากมาที่สถานที่ตำรวจ
ยืนกอดคอกันร้องไห้ 2 คน แทบทรุด…

ตอนนี้สภาพกลับมาคงเดิมแล้ว รถเสร็จวันนี้พอดิบพอดี
ใช้เวลาซ่อมเร็วที่สุดในอู่ เละขนาดนี้ปกติ 2 เดือนขึ้น
ข้าพเจ้าเล่นวิชามาร เดือนกับอีก 1 อาทิตย์ เสร็จ!!!
พี่แอ็คกำลังขับกลับมาวันนี้ โลดแล่นอีกครั้ง สู้ตายน้อง Yaris . “I Love You”

ณ เมืองเก่า ถนนรมณีย์
ถนนรมณีย์ ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของภูเก็ตอีกที่นึง
เป็นเพียงซอกซอยเล็ก แต่เต็มไปด้วยความทรงจำของผู้คนที่รักของเก่า
รักวัฒนธรรมเก่าๆ บรรยากาศเก่าๆ ช่วงเดือนพ.ย. ของทุกปีที่นี่จะจัดงาน
ถนนคนเดิน ทุกบ้าน ทุกร้านค้าของย่านนี้จะเปิดทำการ นำของเก่าๆที่ตนมีอยู่
มาอวดโฉมให้นักท่องเที่ยวได้แวะชม และซื้อหากัน

ทั้งของกิน รูปภาพ ของเล่นเมื่อ 20-30 ปีที่แล้ว รถเต่า มอไซด์เก่าๆ
จักรยานเก่าๆ ทุกอย่างเก่าๆ มีหมด… น่าประทับใจจริงๆ
ใครไปที่นี่ ต้องแวะไปทาน บะหมี่ต้นโพธิ์ ที่วงเวียนต้นโพธิ์
มีอยู่ 2 ร้านนะ ร้านใหญ่คนเยอะมากมีหลายอย่าง มี หมี่ฮ๊กเกี้ยน ที่ขึ้นชื่อของภูเก็ต
ส่วนอีกร้านเป็นร้านเล็กๆ มีบะหมี่ธรรมดา กับหมี่ฮ๊กเกี้ยน แค่นั้น แต่อร่อย อร่อยมาก
แนะนำร้านนี้เลย … ถ้าสั่งแห้งนะ จะมีน้ำซุปร้อนๆ ถ้วยเล็กๆมาให้
ส่วนมากเนี่ย น้ำซุปจะทำมาจาก กระดูกหมู แต่ที่นี่เป็นน้ำซุปกุ้ง
ที่ให้รสชาติแปลกๆในครั้งแรกที่สัมผัสลิ้ม … อย่าพึ่งหยุดชิม
ตัดซดไปเรื่อยๆ แล้วจะรู้ว่าหยุดไม่ได้ ของเค้าดีจริงๆ!!!

ปล. ที่จอดรถไม่ค่อยมี ถ้าจะไปถ่ายรูปที่ถนนรมณีย์ นี่ นี้ …
จอดที่ปั๊มได้แว๊บๆ ถ้าไปวันที่แดดจ้าๆ ระวัง … ร้อน!!! ร้อนมากจริงๆ
เส้นทางค่อนข้างงุนงง เราไปหลายรอบ ที่ไปถึงได้ก้เพราะ หลง…
เดินรถทางเดียว งงมากจริงๆ

สุดท้ายที่ขาดไม่ได้ และอยู่คู่กับปากท้องของข้าพเจ้ามา 10 เดือน
อาหารเหล่านี้แหละค่ะ ที่เรียงตัว ตบเท้าลงกระเพาะทุกวี่ทุกวัน
คือกินไฮโซ พุงมันก้เลยไฮโซตาม…

ดูสิทั้งของคาวววว ของหวานนนนน
ทั้งไทยและเทศ ใครจะอดใจไหว
มีที่นี่ที่เดียวนะ … ที่จะทำแบบนี้ได้
เลิกงาน 5 ทุ่ม แต่ 4 ทุ่มจะเห็นอิเด็กชุดดำ
มาเดินวนๆอยู่ในครัว ชุดกุ๊กมีแต่สีขาว แต่เราเป็นแกะดำ
ปิ้งๆ ย่างๆ อร่อยเหาะ …

แถมบางวันยังมีอภินันทนาการจากเจ้าของบาร์
ไวน์แดงเอยยย ขาวเอยยยย เบียร์เอยยยย อะไรต่อมิอะไร
แต่ที่ถูกใจสุดเห็นจะเป็น Longggg Iceland … ที่กินทีไร ไม่หัวทิ่ม ก้อ้วกแตก

วันนึงได้กิน Louis Fillip + Heineken + Long Iceland
แล้วก้กลับหอ … จากนั้นก้เกิดตำนานอันเลื่องลือ
รั่วๆไปนอนห้องพี่กอล์ฟกับแน็ต มีไวน์แดง 1 ขวดถ้วน
มันเอามาจิบ ระหว่างเล่น Camfrog

เมาแล้ว นอนกลิ้งกับพื้น แย่งไวน์แน็ตกิน มันด่าไรไปบ้างก้ไม่รู้
แต่รู้ว่าโดนมาเหยียบ เพราะมันเต้นโชว์ใน Camfrog
คือสลบคา Teen มันไปแล้วนะ นอนราบกับพื้น
พี่กอล์ฟเล่าว่า … อิแน็ตมันหยิบขวดไวน์มา
เปิดจุกก๊อก นึกออกมะ เวลาเปิดจุกไวน์มันจะมีเสียงดัง ป๊อก!!!

พอสิ้นเสียง ป๊อก! อินมสด เด้งตัวขึ้นทันที แล้วคว้าขวดไวน์จากอิแน็ต
มาซดเยี่ยงผู้กระหายน้ำมา 3 ปี

พี่กอล์ฟเลยประเมินเอาจากสายตา และพฤติกรรมที่ได้เห็นในครั้งนี้
ว่าอินี่ มันไม่ใช่แค่สันดาร ที่มันกินแอลกอฮอล์แทนน้ำ
แต่กลับเป็นจิตใต้สำนึกจากเบื้องลึกส่งออกมาภายนอกอย่างแท้จริง…

กรูยอมแพ้ พี่กอล์ฟว่าแล้วถีบซ้ำ…

จำไม่ค่อยได้ แต่รู้ว่าเจ็บข้อเท้า เพราะโดนลากไปฉี่
แล้วตกส้วม >_<

…

คิดถึง Choc Cake กินกับ Vaniila Sauce
คิดถึง Sirloin กับ Pepper Corn Sauce
คิดถึง Spa Cabonara, ใส่ เบคอนกรอบๆ
คิดถึง Creme Brulee กับ Panna Cotta
คิดถึง Phuket Lobster >_<
คิดถึง คิดถึง คิดถึง ภูเก็ตตตตตตตตตตตตตตตตต จังเลยยยยยยยยย…

ติดตามเกาเหลาชามที่ 2 … เร็วๆนี้

อิอิ

ในที่สุด…อนาคตคือสิ่งไม่แน่นอนเอาซะจริงๆ
ยิ่งมาเจอวัยรุ่นอย่างเราๆ เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ตอนนี้กลับมาใช้ชีวิตในเมืองกรุงอีกครั้ง
หลังจากเคยชินกับการอยู่แบบบ้านๆ
เคยหลงลืมไปเป็นครั้งคราว ว่าเราเป็นคนต่างจังหวัด
คิดกลมกลืนไปว่าเป็นคนพื้นที่

เหมือนเวลาไปเรียน summer ที่เมืองนอก
พอจะฟังออก พูดได้ก้ต้องกลับซะแล้ว
เช่นกัน พอฟังภาษาใต้ออก และกำลังจะพูดได้
ก้ต้องกลับซะแล้ว…

เหตุผลร้อยแปดคงพอขัดได้ แต่การทำเพื่อพ่อกับแม่
คงเป็นเหตุผลเดียว ที่จะทำให้ท่านภูมิใจมากที่สุด
ได้ยินแม่พูดแค่คำเดียวว่าหมดห่วง มันโล่งใจกว่าอะไรทั้งหมด

ชีวิต 10 เดือนที่เหมือน 10 ปีกับผู้คนที่ภูเก็ต
มากมายซะเหลือเกิน คนใต้น่ารักและมีน้ำใจ
อยู่กันแบบบ้านๆ พี่ๆน้องๆ ประทับใจจริงๆ

ไม่รู้จะเอาอะไรมาตอบแทนทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ๆน้องๆให้มา
หัวเราะ ร้องไห้ เมายันเช้า ข้ามวันข้ามคืน
อยากจะหัวเราะก้ไม่ต้องหัวเราะคนเดียว
อยากจะร้องไห้ไม่ต้องไปวิ่งหาไหล่ให้ซบ แต่กลับมีคนเอาไหล่มารอรับ
อยากจะเมาจะกินเหล้าก้มีคนให้ไปกิน 3 วัน 3 คืนไม่มีบ่น

การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่นับว่าเป็นชีวิตที่สุดโต่งมากจริงๆ
ทะลุเป้า ออกนอกโลกไปเลย

การมีเพื่อนดีๆ คนรอบข้างที่จริงใจ หายากจริงๆ
แต่ฉันมี … เพื่อนสาว8คน ที่ร่วมชะตากรรมไปด้วยกัน
แยกย้ายจนเหลือเพียง 5 ไม่เคยทิ้งกันจริงๆ
เจอหน้ากัน 2 ครั้ง แต่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแทบจะ 24 ชม.
เรารักกันอย่างอะไรดี ขอบคุณ ขอบคุณจากใจ

การใช้ชีวิตแบบนี้ ฉันชักเริ่มชิน
ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม พอได้ย้อนกลับมาดู
มันเป็นอะไรที่ช่างวิเศษเอามากๆ

ฉันรักคนที่นั่น ฉันผูกพันกับคนหลายคน
ฉันยังคิดถึงภาพที่มีแต่ภูเขา น้ำทะเลสีฟ้าใส หาดทรายขาวๆ
ถึงแม้จะมีพายุเข้ามาบ้าง แต่น้ำทะเลยังคงใสไม่เคยเปลี่ยนแปลง

กับความทรงจำที่ไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่
มีคนๆนึง ยังรอคอยฉันอยู่
เป็นความโชคดีที่มีกรรมบัง บังซะมิดเลย
ฉันโชคดีที่ได้เจอใครก้ไม่รู้ ญาติก้ไม่ใช่
แต่กลับทำเพื่อฉันทุกอย่าง คอยดูแล เป็นห่วงเป็นใย
ไม่เคยคิดร้าย มีแต่จะคอยหยิบยื่นสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิต

เค้าเป็นให้ฉันได้แทบจะทุกอย่างที่คนๆนึงจะพึงกระทำได้
ต่อให้ลำบากแค่ไหน เจ็บแค่ไหนเค้าก้ทำ
ฉันไม่ลังเลที่จะไม่มอบสิ่งตอบแทนให้เค้า
ฉันให้ความรักเค้าด้วยความเต็มใจและจริงใจ

ฉันรู้แค่ว่าสิ่งดีๆที่เกิดขึ้น ความอบอุ่น ความปลอดภัย
มันมาจากเค้าทั้งนั้น ฉันไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า
ต่อให้เราต้องจากกัน อย่างเช่นวันนี้ แต่เค้าจะอยู่ในใจเสมอ
เค้าสอนทุกสิ่งทุกอย่างให้ชีวิตเล็กๆนี้
เค้าพร้อมที่จะเขยิบที่ เพื่อให้คนที่ใช่ของฉันมายืนข้างๆฉันแทนที่เค้า

เค้าบอกฉันเสมอ ว่าฉันคือผู้หญิงที่เค้าจะรัก และรักมากที่สุดในชีวิตนี้
บอกตรงๆใครจะเชื่อ ฉันคนนึงที่ไม่เชื่อคำพูดแบบนี้
แต่ถึงนาทีนี้ … เค้าทำให้ฉันรู้แล้ว ฉันเชื่อเค้าแล้วจริงๆ

เรื่องของเราไม่มีทางเป็นไปได้
ไม่ว่ายังไง ก้เป็นไปไม่ได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรก
แต่ก้ดันทุรังทำไปเพราะพอใจที่จะทำ และไม่เดือดร้อนใคร

แต่มันทรมานเมื่อคนที่เรารัก ต่อให้ดีแทบตาย
ต่อให้รักหมดชีวิต แต่ไม่มีทางที่จะเดินร่วมกันได้
ฉันจะเดินต่อไปทำไม???

ฉันเลือกและบอกต่อหน้าเค้า
ว่าจะเดินจากไป อย่างกล้าหาญ
เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ผู้ชาย 2 คน ส่วนฉันอยู่ตรงกลาง

เบอร์ 1 อยู่ซ้าย และเบอร์ 1 อีกเบอร์ อยู่ขวา…

ทั้ง 2 คนยอมทำทุกอย่างเพื่อฉัน
ไม่ได้แตกต่างอะไรกันเลยแม้แต่น้อย
ทุกคนมีข้อเสีย นี่คือสิ่งที่แน่นอนของมนุษย์

ฉันเลือกที่จะมองข้ามสิ่งเหล่านั้น
ฉันนั่งตัดข้อเสียออกที่ละข้อ ทีละข้อ
จนสุดท้าย ไม่เหลือเลยสักข้อ

ถามถึงความรัก ฉันวัดไม่ได้ว่าใครให้มามากกว่ากัน
เพราะต่างให้มามาก มากมายจริงๆ

ฉันเลยลองหาวิธีหลากหลายวิธี เพื่อที่จะตัดใครสักคนออกไป
ปรึกษาคนเป็น 10 ยังแปลกใจ
ว่าคำตอบที่ได้ดันเหมือนกันหมด

ฉันเลือกความถูกต้อง … ฉันเลือกคนที่เป็นอนาคต ไม่ใช่คนปัจจุบัน
หมอดูบอกว่า ฉันจะเจอเนื้อคู่ตอนอายุ 25
จัดมาให้ตอนเบญจเพศพอดี เห็นมั้ยล่ะ วุ่นวายจริงๆ

ทำไมไม่เลือกมาให้ด้วย ว่าคนไหน
ฉันเลือกเอง มันเลยวุ่นวาย ไม่ใช่สวยเลือกได้นิ

ถึงวันที่ฉันต้องเลือก …
ใจเต้นตุบๆ แทบจะหลุดออกมาเต้นข้างนอก
เหมือนอยู่บนเวทีมวย มุมแดงกับน้ำเงิน
ฉันเป็นกรรมการ ที่ไม่มีความยุติธรรม หรือคติประจำใจอะไรเลย

เมื่อถึงยกสุดท้าย
กรรมการตัดสิน มุมน้ำเงิน … … … เงียบไป … … …
มุมน้ำเงิน … …….. …. ………..
แถวบ้านอยากให้เสมอ แต่มันไม่ได้ไง
เพราะมีคนชนะน็อค

หมดเวลาของกรรมการ
มุมน้ำเงิน … ชนะ!!!
ไม่มีเสียงคนปรบมือดีใจ หรือโห่ร้อง
มีแต่เสียงเลือดที่มันวิ่งปี๊ดๆไปที่สมอง
ลงตาตุ่ม สูบฉีดเข้าหัวใจ จนแทบจะระเบิด

และการแข่งขันก้จบลง

เหมือนทุกอย่างจะจบลงด้วยดี
มันก้เกือบดี ฉันพาชีวิตที่ค่อนข้างเหน็ดเหนื่อยกับความรัก
พาข้ามทะเลจากภูเก็ตกลับมาที่กรุงเทพฯ
เพื่อเริ่มต้นกับอนาคตใหม่ที่นี่

…ป๋า…ยังรออยู่ที่เดิม ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
ฉันเชื่อว่าผู้ชายคนนี้ จะไม่ลืมชื่อฉันแน่…

ส่วนนายอนาคต เค้าเป็นคนแรกที่วางแผนชีวิตไว้ยาวไกล
โดยที่มีฉันอยู่ในนั้นด้วยตลอดแผน
ไม่มีตกหล่น เค้าบอกว่าเหนื่อย กว่าเอาจะชนะใจฉันได้
แต่ฉันบอกแล้วว่าความอดทน มันไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย
เราใช้เวลาเกือบปี … เพื่อทำความเข้าใจในชีวิตทุกๆอย่าง

ฉันมั่นใจว่าต้องอยู่โดยที่มีนายคนนี้อยู่ข้างๆ
ยังไงๆ เวลาก้เป็นเครื่องพิสูจน์ความมั่นคงของเค้า

ช่วงนี้พูดเรื่องแต่งงานบ่อยๆ
เพราะเพื่อนแต่งงานไปหลายคน
แต่ของเราคงยังไม่ใช่ … ขอเวลาตั้งตัวอีกสักพัก

แต่ขอบคุณ ที่มาเป็นทั้งพี่ ทั้งเพื่อน ทั้งอะไรต่อมิอะไรให้ฉัน

กับคำถามที่คอยถามฉันมาตลอด
เมื่อครบ 2 ปีที่ฉันพร้อม
ฉันจะตอบเค้าว่า “I Do”

Merry Merry X’mas…
ปีนี้ไม่มีซานต้าหรืออะไรทั้งสิ้น นอกจากทำงานเข้ากะบ่ายแล้วออกดึกๆ
แต่ความสุขล้นพ้นจริงๆ

หายไปนานตั้งแต่ก่อนวันเกิด
ปีนี้ไม่ได้ของขวัญอะไรมากมาย
มีแต่คำอวยพรจากคนรอบข้าง พ่อ แม่ เพื่อน พี่ น้อง
และงานเลี้ยง Staff Party ที่บวกวันเกิดเข้าไปด้วย
เมาเละ…ทุกคนลงความเห็นว่า ปีนี้ฉันได้ของขวัญวันเกิดชิ้นใหญ่มาก
คือรถ ช๊อปเปอร์ -*- ไว้ค่อยว่ากันว่ามันมาได้ไง

จัดไป เที่ยวกระจาย พยายามบอกใครๆว่าไม่ชอบเที่ยวผับ
อาทิตย์ละ 3 วัน เลิกงาน 5 ทุ่มครึ่ง เที่ยวเที่ยงคืนถึงเช้า…
ล่าสุดเมื่อ 2 วันก่อน ทำลายสถิติการเที่ยวในชีวิต
จากหาดที่เราอยู่ เข้าไปป่าตอง เที่ยว 3 ร้าน
ตั้งแต่เที่ยงคืน ถึง 6 โมงครึ่งตอนเช้า
กลับถึงหอพร้อมกับพนักงานกะเช้ารอบแรก 555
ตอนนี้โดนคนภูเก็ตประนามไปเรียบร้อย
เอาง่ายๆว่า ไม่ว่าจะกระดิกตัวทำอะไร เช้ามาเป็นต้องเป็นข่าว

เป็นข่าวกับเค้าไปทั่ว เหมือนเป็นสาว Hot ไรงี้
แต่จริงๆไปใช่ เสื่อมจนเค้ารับไม่ได้
เป็นข่าวตั้งแต่พี่ยาม Porter Driver ยัน Chef T_T
อื้อฉาวที่สุดคงเป็น Chef…ที่ค่อนข้างมีมูลความจริง 555
และนี่คือที่มาของ ช็อปเปอร์ นั่นเอง

เล่นกันจนได้เรื่อง
แซวกันจากข่าวลือ กลายเป็นข่าวจริง
จัดไป …

กรุงเทพฯเป็นไงกันบ้างก้ไม่รู้ คิดถึงแต่ยังไม่อยากกลับ
ติดใจที่นี่ซะแล้ว ทุกคนบอกว่าภูเก็ตใครมาแล้วไม่อยากกลับ
หรือกลับไปแล้วต้องมาอีก… จริงๆด้วย

เริ่มปรับตัวได้กับอะไรหลายๆอย่าง
เหลือแค่หัดขี่มอไซด์ แต่พี่ Chef บอกว่าไม่ต้อง หัดซ้อนอย่างเดียวพอ
ฮิ้วววววววววววววววววววววววววววว ….

เริ่มชินกับการนั่งมอไซด์ทุกวันๆ
เดินๆ ร่อนๆ เที่ยวๆ ทำงานสนุกสนาน
ฉะกับ GM ทุกวัน แต่มันส์ดี

เรากำลังอ้อน Chef ขอเข้าไปทำในครัว
แต่มันต้องใช้ประสบการณ์ คงต้องใช้เวลาอีกนาน
ถ้าจะขอเปลี่ยน Out Let จาก F&B มาอยู่ในครัว
ตอนนี้ได้ ป๋า เป็นคนสนิท นับถือป๋าเหมือนพ่อคนที่ 2
แต่ป๋าบอกให้เราเป็นกิ๊กป๋าได้ …
รักป๋าๆ ไม่มีป๋า คงไม่ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง

…

ขอบคุณภูเก็ตกับสิ่งดีๆในชีวิตตอนนี้

ปล. และแล้วก้ได้ไปดำน้ำดูปะการัง
ดูน้องปลาดาวสีฟ้า สวยงามมากมาย

รูปเยอะมาก ไว้มาลงทีเดียวนิ

สาวภูเก็ต…

สนุกสนานกันไป เริ่มทำงานไปอาทิตย์นึงแล้ว
เที่ยวไปหนึ่งวันถ้วน…เหนื่อย ขำๆ

ฉันยังไม่รู้ว่ากำลังมีความสุขกับชีวิตตรงนี้รึเปล่า
แต่คิดว่าจะลองดู คงจะใกล้ 25 ก้เลยมีอะไรแปลกๆ

…
การที่มีใครสักคนในชีวิต
ในอาจจะดีกว่า การอยู่คนเดียว
แน่ล่ะ…

ทำให้รู้ว่ายังมีคนข้างๆคอยให้กำลังใจ
ใครบ้างจะไม่รู้สึกดี ฉันก้คงเป็นหนึ่งในนั้น

…
ขอบคุณนะคะที่เดินเข้ามา
เราไม่รู้ว่าว่าต่อไปจะเป็นยังไง
แต่จะลองใช้คำๆนี้ให้นานที่สุด
อยู่ที่คน 2 คน

ใครๆมักบอกเสมอว่า ไม่ชอบอะไรจะได้อย่างนั้น
มันคงจริงอย่างว่า ที่จะตรงกันข้ามเสมอ
แต่ถ้าเติมเต็มกันได้ … มันคงดีไม่น้อย

ฉันก้งี่เง้าในแบบของฉัน
ขอบคุณนะคะ ที่ยอมทนกับมันได้
ฉันสัญญาแล้ว ว่าจะพยายามให้มากที่สุด
ขอบคุณจริงๆ…

สวัสดีตอนเช้า…
และแล้วก้ December
มาย Dec ที่รัก… ฉันรักเดือนนี้เป็นที่สุด

…

ฉันว่า อะไรๆคงเป็นแบบนี้ทุกปีแน่ๆ
ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนไปเลย
วันนี้เป็นวันแรกที่รู้สึกถึงการลาจาก

ฉันเหมือนจะร้องไห้ แต่ต้องแบบเก็บๆไว้
เพราะบอกตัวเองมาตลอดว่าต้องเข้มแข็งให้มากที่สุด
ผึ้งมารับริต้าไปเมื่อกี้…
ตอนแรกฉันคิดว่าคงไม่เป็นไร
แต่พอเดินไปส่งที่รถ แล้วเห็นริต้ามองหน้า
จูบริต้าก่อนส่งให้ผึ้ง แม่บุญธรรมที่จะช่วยดูแลให้ช่วงนี้
มันโหว่งๆบอกไม่ถูก จะร้องไห้ก้อายเค้า
แต่น้ำตามันอยากจะออกมาเหลือเกิน

เดินคอตกกลับเข้าบ้าน
ช่วงนี้มันมีอะไรเปลี่ยนแปลงกระทันหันหลายอย่างในเวลาเดียวกัน
ฉันเลยตั้งรับไม่ค่อยทัน จะอ่อนแอก้ไม่ได้…

คืนก่อนไปเดินอยู่ถ.ราชดำเนิน ถ่ายรูป
และก้แวะเข้าไปที่โรงเรียน
กินมะตะบะเจ้าประจำ

….

เขียนต่อไม่ได้แล้ว…
…

…

…

พรุ่งนี้จะไปแล้ว…

ฉันไม่รู้ว่าชีวิตที่นั่นจะเป็นยังไง
แต่ขอให้อุปสรรคทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี
ฉันสัญญาจะไม่อ่อนแอ (ถ้าไม่จำเป็น)
แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ
ขอให้วันนี้เป็นอีกวันสุดท้ายของความอ่อนแอ
อย่าให้น้ำตามันไหลมาอีกนะ : )

…

ไม่เห็นต้องมีใคร ฉันก้อยู่ได้นี่
ทำงานไปสิคะ … ยิ้มเข้าไว้ ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ

อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจ
อย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย
น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย
หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก้คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ

งั้นตอนนี้ ขอร้องไห้ให้สุดๆไปเลยได้มั้ย…

อยู่ที่เธอนั้นจะกล้าเปิด
เปิดตา และเปิดหู และเปิดใจ
มองโลกด้วยมุมมองด้านใหม่
ไม่ว่าจะร้ายหรือจะดี…

เอาไงดี ให้มันไม่ยุ่งยาก แต่สมบูรณ์แบบ
ฉันกำลังพยายามอย่างที่สุด เพื่อที่จะเปลี่ยนความคิดตัวเอง
มันยากเย็นอย่างนี้นี่เอง…แต่ทำไมเคยทำได้???

ฉันพยายามมองไปรอบๆ
คนรอบข้างเริ่มเป็นบทเรียนที่สอนอะไรต่อมิอะไร
คนแล้วคนเล่า ที่ฉันพยายามคิดว่า
เค้าคือคู่กัน…

มันดูกันที่ตรงไหนนะ?
ฉันยังมองอะไรไม่ออกเลย…

ฉันแย่ตรงที่พยายามจะยอมรับความจริง
แต่กลับมองมันตรงกันข้ามเสมอเมื่อความจริงปรากฏ
ฉันเคยรอคนที่ใช่ แบบว่าเราอาจจะเดินชนกัน
หรือซื้อน้ำเต้าหู้ร้านเดียวกัน
กด ATM ที่ตู้เดียวกันมาแล้ว

ภาพในความฝัน คนๆนั้นคือ
คนที่ฟังเพลงเดียวกับฉัน
คนที่ร้องเพลงทุกเพลงที่ฉันร้องได้
คนที่ดูทีวีช่องเดียวกันได้ทั้งวันทั้งคืน
คนที่ชอบดูหนังแนว Romantic Comedy
คนที่ชอบถ่ายรูปในทุกๆที่ที่เราไป
คนที่ชอบเขียน Postcard
คนที่ชอบอ่านหนังสือ
และอีกมากมาย….ที่ยังอยู่ในตัวฉัน

ฉันจะไปหาแบบนี้ได้ที่ไหน
ในเมื่อความจริงตรงหน้ากำลังบอกอยู่ว่า
คนแบบนี้ คงมีไม่กี่คนบนโลกนี้
ถ้ามีจริง เค้าคงไม่อยู่รอฉันมาจนป่านนี้

เด็กๆพอได้เห็น ผู้ชายแต่งตัวดูดีเป็นหนุ่ม Office
น้ำลายยืดเป็นสาย ประมาณว่าดูดีมีชาติตระกูล แต่ไม่เหมาะได้แค่มอง
โตมาหน่อย … ต้องเป็นแบบ คุณนภ
อาจจะไม่ทั้งหมด ได้สักเสี้ยวนึงก้ยังดี
ขอตัวใหญ่ไว้ก่อน อบอุ่นๆ >_<

ต่อมา…ยังคงสเป็กเดิมคือตัวใหญ่ๆ อบอุ่นๆ
แต่ขอมาแบบเซอร์ๆ สบายๆ…
แต่ทุกคนที่ผ่านมา มาแบบ เซอร์ๆ เซอร์ไปไหน
ประมาณว่าจะเซอร์ เอาโล่ห์ไรงี้
จนวันนึงฉันก้รู้ว่าเค้าไม่ใช่…

พลาดไปแนวนึงคือ แนวทหาร
มันนานมากๆได้ผูกพันกับทหาร คงเพราะพ่อ
แต่รู้ถึงแก่นแท้ของสายทหารดี ว่าเป็นยังไง
เลยต้องออกห่างมา…

ฉันไม่รู้ว่าเราจะเข้ากันได้ยังไง
ถ้าชอบอะไรไม่เหมือนกัน
ทั้งๆที่รู้ว่าต้องเปลี่ยนเพื่อกันและกัน
แต่นั่นมันก้ยังต้องพึ่ง”ความรัก”

ถ้าไม่รัก แล้วใครจะทำได้???

…
…

หลายครั้งที่ฉันคิดลองหยุดรอ นั่งนิ่งๆดูว่า
จะมีอะไรวิ่งเข้ามามั้ย ถ้าฉันอยู่นิ่ง
แต่พอโดนชนเข้าจังๆ … ฉันกลับทำอะไรไม่ถูก
ไม่รู้เพราะอะไร แต่รู้ตัวเองแล้วว่า ฉันเปลี่ยนไปมากจริงๆ

ฉันพยายามจะบอกให้ใครสักคนรับรู้ว่า
ฉันไม่ได้เอาอดีตมาตัดสินเค้า
แต่…ฉันจะยอมรับความจริงตรงนี้ว่า ฉันกลัว

กลัวทุกสิ่งอย่างที่กำลังจะเกิด
ทั้งๆที่มันยังไม่เป็นไป แต่ฉันแค่มองออกว่า
ถ้ามีใครคนนึงต้องเจ็บ มันจะทรมานแค่ไหน

แต่ก้อีก ที่มันต้องเป็นของคู่กัน
แต่เราเลือกที่จะไม่เจ็บได้นี่…
เราเลือกได้ว่าจะทำยังไงให้ไม่เจ็บ หรือเจ็บน้อยที่สุด

ถ้าเราต้องการของที่ดีที่สุด
มันต้องใช้เวลาในการค้นหาสิ่งที่ดีที่สุดจากของสิ่งนั้น
เพื่อให้แน่ว่า นี่แหละคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต

ในที่สุด ความรักก้เล่นกลกับฉัน
ด้วยการกลับมาพร้อมกับหน้าหนาวในปีนี้
เหมือนๆกับทุกๆหน้าหนาวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ต่างกันอย่างเดียว คือฉันนิ่ง…

หรือว่า…หนาวนี้จะต่างจากที่ผ่านมา
ฉันตัดสินใจว่าจะลองใช้หน้าหนาวปีนี้
ให้แตกต่างไปจากที่เคย
คือไม่วิ่งตาม แต่จะลองเดินไปด้วยกันดู
มันอาจจะไม่เหนื่อยอย่างที่เป็นมา

…
…

แค่เพียงฉันเปิดใจ … รู้แล้วว่าต้องทำ
ฉันแค่อยากใช้เวลาให้มากที่สุด
รู้ว่าบางทีมันอาจจะสายไป
แต่ฉันว่า มันคงดีที่เราจะได้มองซึ่งกันและกัน

ถ้าใครสักคนเหนื่อย ก้ควรหยุดพัก
ฉันรู้ว่าการรอคอยใครสักคน มันเป็นยังไง
ฉันรู้ดี…
แต่การกระทำ จะบอกเราได้มากกว่าคำพูด
ในความคิดฉัน ฉันทำมากกว่าพูด
มันรู้สึกได้ง่ายกว่าจริงๆ

ทำให้ฉันเห็น แล้วฉันก้จะทำให้เห็นเอง โดยไม่ต้องบอก : )

เมื่อวานไปซิ่งมา
ขำๆ เพราะอยู่ในโหมดไม่สมประกอบ
กินเบียร์ไปแก้วครึ่ง บรรยากาศดีจริง
Nat, Kav, มดเลี้ยงส่งให้ ละพ่อโทตามไรงี้
เหงา ไม่มีใครอยู่บ้าน -*-

อีก 2 วันเอง … จะไปและ
ยังไม่ตื่นเต้น แต่กะลังงงๆว่าจะยังไง
ไปก้ดี ไม่ไปก้ได้…

…
…

คืนก่อนนั่งนึกถึงการ์ตูนที่ชอบดู
เลยไปหาเรื่องนี้มาดู จริงๆชอบหลายเรื่อง
โดเรม่อน ดราก้อนบอลไรงี้
แต่พอนึกถึงสมัยเด็กๆที่เวลากลับมาจากโรงเรียน
หรือเสาร์อาทิตย์ต้องตื่นมาดูนี่เยอะมาก
ไหนจะ อังปังแมน, ผีน้อยคิวทาโร่, ปาร์แมน, เสมิร์ป
โดโรที (ไม่แน่ใจว่าชื่อนี้รึเปล่า), อีกมากมาย…

คิดว่าเด็กที่เกิด พ.ศ. ไล่ๆกันประมาณนี้คงได้ดูเหมือนกัน
แบบนั่งกินข้าวหน้าทีวี ละดูการ์ตูน ข้าวไม่เคี้ยวไรงี้
อยากกลับไปเป็นเด็กแบบตอนนั้น

ตอนนี้เลยเอาการ์ตูนเรื่องโปรดอีกเรื่อง
มานั่งดูย้อนเวลา…
ความรู้สึกเวลาดูตอนเป็นเด็กกับตอนโตมันต่างกันจริงๆ

เราชอบ Cera กับ Prtri …
ดูเป็นเด็กที่ช่างพูดเอามากๆ
ถ้าใครได้ดูต้องหลงรักเจ้า 2 ตัวนี้แน่นอน
แต่พระเอกคือ Little Foot ที่เป็นตัวดำเนินเรื่อง
ถ้าเทียบกับบ้านเราแล้ว ก้เหมือนหัวโจกตอนเด็กๆ
ที่พาแก็งค์เพื่อนๆ  ไปวิ่งเล่น ทำโน่นทำนี่กัน
ประมาณแจ็คแฟนฉันไรงี้

พยายามหามาดูให้ครบทุกภาคตอนอยู่ที่นู่น
แต่ไม่สามารถจริงๆ เพราะบางตอนเก่ามากเป็นแบบ vdo
คือไม่มีเครื่องเล่น สื่อว่ามีการพัฒนาไรงี้

ได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้งก้ดี
จะได้ไม่ต้องมีอะไรให้คิดมากมาย
ขำๆไปวัน…

ตอนนี้เลยกำลังทำพื้นที่เล็กๆ จะได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ^^

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้มั้ย
ไม่ว่านานเท่าไหร่ก้ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเค้ามาแย่งไป

โลกแห่งความจริง จะดีหรือร้าย แต่ความเป็นเด็กในหัวใจ
จะอยู่กับฉันตลอดไป

ทีนี้ได้รู้และ ว่ามีอะไรที่เลวร้ายมากกว่าเรื่องที่เคยเกิด
บางทีการได้เรียนรู้อะไรแบบนี้ ทำให้มีสติมากขึ้น

ครั้งที่แล้วที่เคยคิดว่า นี่แหละ เลวร้ายที่สุด
แต่เอาเข้าจริง มันมีอะไรที่มากกว่านั้น
เพราะชีวิตที่ยังต้องเดินต่อไป กับอุปสรรคมากมายนี่เอง

…
จนทำให้ในที่สุด ก้ค้นพบว่า
ปัญหาที่เกิด มันก้แค่เนี่ย…ยังไม่เลวร้ายที่สุด
และมีทางออกเสมอ
ยังคงต้องเจอะเจออะไรอีกมากมาย
ยอมรับและปล่อยวาง…โวยวายไปก้เท่านั้น

บวชเลยดีกว่าค่ะ…
เงินทองเป็นของนอกกาย
แต่ 27,000 ตายตอนนี้ก้ยอม T___T

จน เครียด … !!!!!!
หมดตัวและ

…

วันก่อนนั่งดู คุณป้า Martha ทำอาหาร
นั่งน้ำลายยืดอยู่หน้าทีวี…
พยายามฝึกฝีมือตัวเองอยู่ แต่ยังไม่เข้าขั้นเทพไรงี้
ตอนนี้ก้ได้แค่ ทอดไข่เจียว ไม่ต้องใช้ตะหลิว
กระดกกระทะเอา … ดูดีป่ะล่ะ … 555

มันต้องเริ่มจากอะไรง่ายๆก่อน
ทั้งหั่นผักแบบ ลอยหน้าลอยตาหั่น แต่ออกมาสวย
กว่าจะได้แบบนี้เนี่ย นิ้วเกือบขาดไปหลายรอบ

ภูมิใจที่สุดคงเป็นการกระดกกระทะ
ที่ดูเหมือนจะโปรๆ แต่อย่ามองลงพื้น
เพราะมันหกกระจายอยู่ข้างล่าง -*-

วันๆนึงก้คิดอยากทำโน่นทำนี่
ค่อนข้างเป็นคนสับสน ไม่รู้จะชอบทำอะไรดี
ก้เลยทำมันหมดทุกอย่างที่อยากทำ และชอบทำ
รู้ตัวว่าชอบทำอาหารก้ตอนโดนไล่ไปทำในครัว
ผัดกันไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน
ร้าน busy ก้เป็นบ้ากันไปข้าง

เคยเป็นมั้ยที่แบบ มีรถเครื่องปรุงอยู่ข้างๆนะ
ละมีช้อนให้ตักเครื่องปรุงแต่ละอย่างใส่ลงไป
พอเวลารีบๆเนี่ย จะหยิบมันทุกช้อน ทุกกระบวย
ไม่ใส่ก้หยิบ หยิบมาแล้ววาง แล้วไปหยิบอันอื่นต่อ
คือด้วยความรีบ มือมันไปก่อนสมอง…

ยิ่งถ้าเจอลูกค้าเรื่องมาก ละมาตอน busy เนี่ย
อยากจะเดินเอากระทะออกไปวาง ละให้มาผัดเอง
เพราะอาหารแต่ละอย่าง พอเวลาสั่งมาปุ๊บ มีคนอ่านชื่อ
เราก้จะหยิบส่วนผสมตามนั้น
แต่พอเรื่องมากเนี่ย เอาโน่น ไม่เอานี่ เพิ่มนั่น ลดนี่
งงไง…ละเบลอๆ

ละฝรั่งเป็นพวกอะไรที่ ถ้าใส่ไปให้แล้วจะเขี่ยออกเองไม่ได้
มีค่าเท่ากันค่ะ ถ้าคุณสั่งไม่ใส่ ต้นหอมในผัดไทย
ละเราใส่ไปให้ พอโดนตีกลับมาในครัว
เราก้เพียงแค่……แค่เอามือเขี่ยๆ หยิบๆออกมา
ละส่งจานคืนกลับไป ก้แค่นั้น
มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเป็นผัดไทยจานใหม่
แบบที่คุณๆคิด

จะดีกว่ามั้ย? ถ้าคุณเขี่ยมันออกเอง…

นึกแล้วก้ขำๆ แต่ตอนทำตอนนั้นมันขำไม่ออก
เพราะทุกอย่างต้องรวดเร็ว และไม่ผิดพลาด
พอชินกับเตา กับกระทะใหญ่ๆ
กลับมาอยู่เมืองไทย จะทำกับข้าวกินที
เหมือนคนทำอะไรไม่เป็น เครื่องปรุงไม่พร้อม ทำไม่ได้
กระทะกระดกไม่มันส์ ทำไม่ได้อีก…

ผญ คนนี้ดูงงดีค่ะ
แต่ทำกับข้าวอร่อยนะ ^^

คราวที่แล้วกลับมาทำ Pork Shop และ Rip eye ให้พ่อกับแม่ และต้น
กำลังร้อนวิชา ทำทั้งๆที่ไม่มีที่ Grill และไม่มี Oven
ละออกมาเป็นแบบนี้…

ต้องใช้แบบนี้แทนที่ Grill และ Oven

จานนี้เป็น Rip กับ Mash Potato ที่บดเอง
ใส่ เนย นม และ เห็ด หอมมากกกกกกก >_<

อันนี้เป็น Pork Shop ใช้มันบดและ Gravy เดียวกัน

จริงๆเราเป็นคนชอบกิน Mash Potato มากๆ
กินเปล่าๆกับซอสมะเขือเทศก้ยังได้
ก่อนหน้านี้เคยกินแทนข้าว
ก้ว่าทำไม ถึงได้กลิ้งกลับเมืองไทย

…

ต้องไปศึกษาจากคุณป้า Martha มาเพิ่ม
เริ่มสนุกและ ก่อนไปภูเก็ต จะลงครัวครั้งใหญ่อีกรอบ

พิมพ์ไป ท้องร้องไป … หิว !!!

ผ่านพ้นไปอีกเทศกาล...แห่งการปลดปล่อยทุกข์
ไม่ได้ลอยกระทงมาหลายปี หลับบ้าง ไม่อยู่บ้าง
ปีที่แล้วได้ลอยในที่แปลกๆ ก้สนุกไปอีกแบบ ตื่นเช้าลงมาทั้งชุดนอน ล้างหน้าแปรงฟัน
แล้วก้ไม่ได้ขึ้นมาบนห้องอีกเลย จน 6 โมงเย็น
ถึงได้อาบน้ำ ดูเป็น ผญ ที่สกปรกมาก -*-
คือจัดบ้านตั้งแต่เช้า เหนื่อยมากมาย ปืนกับน้องจูนมาประมาณ 3 โมง
ได้คนช่วย คนยังชั่ว แต่ก้จะตายอยู่ดี                มีแต่คนเรียก เอาโน่นนี่... วิ่งเข้าออกบ้านเป็นกิโล รวมๆแล้วคงพอเดินไปเมกาได้...555
ขำๆ ไม่ได้เจอแบบนี้มานาน สนุกไปอีกแบบ มดมาถึงประมาณ 6 โมง
พา Natharn, Kevin และพี่น้อยหน่ามาด้วย
มันส์มาก ... คือคุณฝรั่งทำตัวกลมกลืนและฮามากๆ   

 กว่าจะได้มานั่งอย่างสงบสุขก้ปาไปเกือบ 2 ทุ่ม
ได้เวลากินๆๆๆๆๆ ... แรกๆมันเหนื่อย พยายามบิ้วคนอื่นให้กินเหล้า
บิ้วขึ้นคนเดียวคือ ปืน จริงๆมันไม่ต้องบิ้ว ก้กินไง                                      พ่อซื้อพลุมาให้เล่น หนุกหนานๆ แต่เราไม่ชอบถือ
แค่ดูไรงี้ ... คนเล่นนี่ต้อง Natharn พ่อถือพลุมา ละอยากเล่น
พอเอาให้เล่น เลยชอบใจใหญ่ ส่วน Kevin โดนลากไปร้องเพลง
Kevin ร้องเพลงไทยได้ 1 เพลงถ้วน คือเพลง ฟั่นเฟือน
แต่ได้แค่ท่อนฮุค เลยต้องการตัวช่วย
โดน Kevin ลากไปร้องเพลง แขกในงานฮาขี้แตก
คือ Kevin เซิ้ง ทั้งๆที่เป็นเพลงช้า
ร้องจบไปเพลง แอบมากระซิบ
Can I sing another song?
โหหหหห ยู อยากร้อง ร้องเลย เอาฮาเข้าว่า Kevin ให้เลือกเพลง พอเลือกมา
มันไม่ร้อง ให้ฉันร้อง ละ Kevin เต้น - -"
ชอบเต้นก้ไม่บอก จะได้ให้เต้นโชว์แขกพ่อกับแม่ตั้งแต่แรก กว่าจะลอยกระทงก้ปาไปตี 1 กว่า
ง่วงหัวทิ่มดินมากๆ 

เมาด้วย… ตอนแรกกะไม่กิน
คือไปเอาเหล้ามาให้ปืนขวดนึง พยายามชวนทุกคน แต่ไม่มีใครสนใจ
ก้ให้ปืนกินไป สักพัก Natharn เริ่มเข้าที่
ขอกินบ้าง ละก้หยุดไม่ได้ เมาเช่นกัน
Kevin ตามมาทีหลัง ยังไม่เท่าไหร่
แต่เรากับมด … ซัดไวน์ไป 2 คน 2 ขวด
แอบไปเจอไวน์ในห้องพ่อ ชอบยี่ห้อนี้มากๆ
ไม่คิดว่าที่นี่จะมี ตอนอยู่ที่นู่น กินทุกวัน -*-
ซัด Foxhorn ไป 1 ละก้ Bin 407 อีก 1
จบเห่ … ผญ คนนี้เมาอีกแล้ว รู้สึก Nat จะถูกใจกับการมาบ้านครั้งนี้
บอกว่าอาทิตย์หน้าสัญญาว่าต้องให้เค้าเลี้ยงส่ง
ก่อนเราไปภูเก็ต
what do you want? Nat ถาม เพราะจะได้เตรียมให้ถูก
เราบอก ไม่เป็นไร เกรงใจ อะไรก้ได้
Nat : Pleaseeeee wich one do you like? Chang, Vodka or Heineken???
ตัวเลือกสุดท้าย ตอบกลับแบบไม่ผ่านสมองเลย… HEINEKEN!!!

จัดไป Nat ไอสัญญาแล้วว่าจะไปให้ยูเลี้ยงส่งแน่นอน
Nat ไม่ยอมปล่อยมือ ถ้าไม่ตอบว่าจะให้เลี้ยงอะไร
คือตัวมันใหญ่ กลัวๆๆๆ เลยต้องรีบบอก 555 ข้ออ้างเห็นๆ
กว่าแขกจะกลับกันหมด เก็บของนิดหน่อย
เพราะถ้าให้เก็บหมด พรุ่งนี้ก้ไม่เสร็จ
อาบน้ำนอนดีกว่า ปาไปเกือบตี 3 กว่าจะหลับ
ตื่นมาอีกที 9 โมงกว่า คือตื่นสายกว่านี้ก้ได้นะ อยากนอน แต่มันดันตื่นเอง
ละก้ต้องงั่วเงียๆ
เดี๋ยว 11 โมงก้ต้องออกไปอีกและ -*-

วันนี้บ้านโน่นเลี้ยงให้น้องอิน ครบ 1 เดือน

น้องอิน ครบ 1 เดือน

น้องอินตัวเล็กมากๆ หนักแค่ 2,800
คงเพราะตัวเล็กเหมือนพี่ตูน แต่น่ารัก น่าชังจริงๆ
เราไม่กล้าอุ้มเด็ก กลัวทำตก หาใช้คืนไม่ได้ด้วย
ทุกคนแปลกๆใจ ทำไมเดี๋ยวฉันก้โผล่ไปเมกา
ละก้แว๊บมาเมืองไทย
ไม่ได้เจอ พี่น้อง เยอะแยะมากมายขนาดนี้มานานมาก
หลานบางคนนี่จำชื่อไม่ได้แล้ว เยอะมาก สับสนๆ
ปีนี้มีหลาน ผญ เกิดพร้อมกันถึง 3 คน
เจ๋งดี ชอบๆๆ… กลับมาบ้าน 4 โมง
จะนอนเอาขาพาดหน้าผาก คิดอยู่ว่าจะไปสวนฯดีมั้ย
แต่ไม่มีเวลาแล้วไง อยากไป แต่เหนื่อยและง่วง
ระหว่างหลับตาคิดๆๆ นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานน้ำผึ้งโทมา
ละยังไม่ได้โทรกลับไป เลยลองโทไป
2 พี่น้องนี่ต้องมีอะไรสักอย่างที่จูนกันอยู่ ผึ้งบอกว่ากำลังจะไปสวนฯ
เราเลยบอก นี่ก้นอนคิดอยู่ว่าเอาไงดี
งั้นก้ ไปด้วยกันเลยดีกว่า
พ่อฝากซื้ออาหารน้องหมา 2 ถุงใหญ่
และน้องปลา เอามาใส่ตู้เพิ่ม ถึงสวนก้ 5 โมง เค้าเริ่มเก็บแล้ว
แต่ผึ้งจะไปซื้อ เป้ ใส่ มูมู่ แบบที่สะพายไปไหนมาไหนได้
ก้เดินวนกันรอบสวนฯ
คือเราเจ็บข้อเท้า เดินเป็นอิเป๋ไปเลย
เจ็บมากมาย แต่อยากเดิน… -*-
 

มูมู่ กับเป้ใบใหม่

ริต้า กับเป้ใบใหม่เช่นกัน

ละได้เป้น้องหมามาคนละอัน
ให้ มูมู่ กับ ริต้า ละเดินสะพายน้องหมากัน 2 คนพี่น้อง
ที่เหมือนกันอีกอย่างคือ อายไม่เป็นค่ะ เสื่อมมาก
ออกมาซื้อปลาต่อ
คือเลือกปลาไม่เป็น และไม่ชอบเลี้ยงปลา
ก้ชี้ๆๆๆ เอาตัวโน้นตัวนี้
ชี้ไปชี้มา ปาไปเกือบ 500 ปลาบ้าอะไรกัน
เลยต้องตั้งสติ … เอาใหม่
เลือกเอาที่ชอบๆ และคิดว่าจะมีชีวิตอยู่รอดสัก 2 อาทิตย์
จาก 500 เหลือ 300 -*-
ละมีแค่ปลาเด็กๆ ตัวเล็กๆ คือมันน่ารัก
แต่พอเอากลับมาใส่ตู้…
ตู้มันใหญ่ ใส่ปลาไปแล้ว หาปลาไม่เจอ
ต้องเอาแว่นขยายมาส่องดู นั่นไงๆๆ ปลาฉัน !!!

กลับมาแบบตายๆ อยากนอนอยู่นิ่งๆสัก 3 วัน
แต่คงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน … เมื่อคืน เกิดอาการน้อยใจเพื่อนฝูง
มากันเป็นคู่ ผญ คนนี้ไม่มีคู่ไง
มาเดี่ยวๆเลย เศร้ามาก ละโดนตอกย้ำไรงี้
เอาน่า … สักวันๆ

เรื่องแค่นี้ ขำๆ รอได้ ^^ ก้แค่ เปิดใจให้กว้างอีกนิด
ฉันแค่จะลองดู … แต่ยังไม่แน่ใจในอะไรบางอย่าง
ยอมรับว่าคงกลัว… กลัวจริงๆ
แต่พอได้มองดูคนรอบๆตัวแล้ว
ฉันเลยพยายามที่จะเปลี่ยนความคิดเดิมๆ
แล้วยอมรับกันและกันให้มากขึ้น
แต่ไม่อยากวิ่งตามใคร และก้ไม่ชอบให้ใครวิ่งตาม
มันต้องเดินไปพร้อมๆกัน ฉันว่า จะได้ไม่มีใครเหนื่อย
ก้ลองดู … ใกล้วันเกิดและ ฉันว่ามันอาจจะเกี่ยวกันก้ได้
แค่อาจจะ…แต่คงไม่ใช่ทั้งหมด ช่วงเวลาแห่งการเปิดรับ มาถึงแล้ว  

สิ่งที่ฉันไม่เคยรู้สึก สิ่งที่ฉันไม่เคยจะนึกว่ามี
แต่แล้วฉันก็ได้พบจาก ได้พบจากเธอ เธอคนนี้….

ติดเพลงนี้ไปแล้วล่ะ…เอาลง Hi5 ละก้ฟังทุกวัน
ไม่ใช่ Original version แต่เป็น version จาก Kunksanova
ซึ่งมีคุณ นภ เป็นผู้ถ่ายทอดเสียงร้อง
พี่กั้ง เป็นคนเล่นกีตาร์ … (ไม่ได้พิมพ์ชื่อนี้มานานมากๆ…แปลกๆดี)

แค่เธอก็พอ….ฉันจะไม่ขอมากกว่านี้
แค่เธอก็พอ….ฉันจะไม่ขออะไรอีก
แค่เธอก็พอ….ชีวิตฉันเพียงพอแล้วแค่คนนี้

ยิ่งฟังยิ่งชอบ … อยากให้ใครสักคน แต่ไม่รู้จะให้ใคร
ฟังแล้วรู้สึก รักๆ แบบ… ขอแค่นี้ก้พอ แค่ได้รักก้พอ
อยากรู้ว่ากว่าคำๆนึง มันจะออกมาได้แบบนี้
ต้องผ่านอะไรมาบ้าง….

ฉันชอบทำโน่นนี่มากมาย หลังจากที่เมื่อก่อน
จะเหงาๆอยู่บ่อยๆ แบบอยู่ดีๆก้เหงา … เหงาจะตายไปข้าง
จนบางครั้งถึงกับต้องหนีไปอยู่กับตัวเอง เป็นเวลานานๆ
ไม่รู้ว่าต้องการอะไรจากความเหงา…
แต่พอนานๆเข้า เลยเริ่มมองเห็นตัวเองชัดขึ้น

จริงๆแล้วก้จิตตกดีๆนี่เอง -*-

….
….

หลังจากมองชัดขึ้น ฉันเลยเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
อีกครั้งที่ทำการปฏิวัติครั้งใหญ่ให้กับตัวเอง
พี่พลอยเคยถามว่า เราทำยังไง เวลาจิตตกแบบนี้
เมื่อก่อนก้หนี หัวซุกหัวซุน แต่ตอนนี้ไม่แล้ว
มีสติขึ้นเยอะ…

เมื่อคืนคุยกับออย มันพูดอะไรมาบางอย่าง
ทำให้คิดอะไรได้ … กับสิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนี้
แต่ฉันกำลังพยายามทำตัวไม่ให้เกี่ยวข้อง
เพราะฉันกับเค้า….ได้ผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้ว

ตอนนี้ฉันเป็นแค่เพื่อนคนนึง ที่ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
ขออย่างเดียว อย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย…
เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก้ไม่รู้จะรับมันไหวมั้ย

จะไม่มีวันรักใคร และจะไม่มีวันไปไหน…
ฉันสัญญาว่าฉันจะ จะรักกับเธอเป็นคนสุดท้าย

จาก แค่เธอก็พอ ลามไปเรื่องอื่นเฉยเลย…
คงสักวันที่จะให้ใครได้แบบนี้ ชีวิตนี้ขอคนเดียว
คนเดียวจริงๆที่เป็น the one*
ฉันเอา Chris ทดไว้ในใจ และคงไม่เอาออกมาอีก
ตั้งใจแล้ว ทำให้ได้ด้วย…